വാർധ്യക്യത്തിന്റെ വ്യഥ

നമ്മളിൽ ചിലർ, വൃദ്ധരായ പുരുഷന്മാർ, (സ്ത്രീകളും ) നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളിൽ നിന്നും പേരക്കുട്ടികളിൽ നിന്നും അർഹമായ ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന് വിലപിക്കുന്നത് ഇന്ന് സർവ സാധാരണമാണ്. ഒരുതരം ആൾക്കൂട്ട ആകുലത നമ്മളിൽ വളർന്നിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിൽ തങ്ങൾ അസ്വസ്ഥരായി വിഷമിക്കുന്നു. ഇത് കുറച്ചുകാലമായി എന്നെയും ചിന്തിപ്പിച്ചു. നമ്മുടെ പ്രായമായവരാണ് ഇതിന് ഉത്തരവാദികൾ, ചെറുപ്പക്കാരല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. നമ്മുടെ പഴയ ധാരണകളുടെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും മുൻവിധികളുടെയും കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതകാലത്ത് ഇതുവരെ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്, പലതും നമ്മൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല. സാസാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ജീവിതശൈലീ മാറ്റങ്ങൾ, മൂല്യങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, സ്വകാര്യത, ആശങ്കകൾ എന്നിവ. നമ്മളിൽ പലരും അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല, ചിലർ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്. ഈ മാറ്റങ്ങളെ നേരിടുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടത് വലിയൊരു തലമുറ വിടവിന് കാരണമായി. ഈ മാറ്റങ്ങൾ പഠിക്കാനും സ്വീകരിക്കാനും നമ്മൾ തയ്യാറാണെങ്കിലും, തിരക്കിട്ട ജീവിതത്തിൽ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാൻ യുവതീയുവാക്കൾക്ക് സമയമില്ല. ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ നമ്മൾ വളരെ പിന്നിലായിരിക്കുന്ന ചില മേഖലകൾ ഉദാഹരണമായി ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കട്ടെ. ഒന്നാമതായി, അവരുടെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ നമുക്ക് വലിയ പ്രശ്‌നമുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ ജീവിതശൈലിയിലെ വേഗതമൂലം അവർ ഭാഷയെ ലളിതമാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, "കൂൾ" എന്ന് അവർ പറയുമ്പോൾ വായ മൂടിക്കെട്ടുന്നതിനു പകരം വിയോജിക്കാൻ സമ്മതിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അതുപോലെ, അവർ ആ നാലക്ഷര വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത് വഴിതെറ്റാൻ മാത്രമേ സഹായിക്കൂ. വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഇമോജികൾ മികച്ച സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കാൻ പരിശീലനം ലഭിക്കാത്തതിനാൽ നമ്മളിൽ പലരും ധാരാളം വാക്കുകൾ പാഴാക്കുന്നു. ഏറ്റവും മികച്ചത്, കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റർനെറ്റും നമ്മൾ കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് റോബോട്ടിക്സും, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും (AI), ചാറ്റ്ജിപിടിയും ഒരു സാധാരണ കാഴ്ചയാണ്. നമ്മളുടെ സഹജമായ സർഗ്ഗാത്മകതയെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും എന്നിരിക്കിലും. യഥാർത്ഥ കറൻസി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാസിനോകൾ കണ്ടാണ് നമ്മൾ ചൂതാട്ടം പഠിച്ചത്. നമ്മുടെ യുവാക്കൾ ബ്ലോക്ക്‌ചെയിൻ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് ബിറ്റ്‌കോയിൻ വ്യാപാരം ചെയ്ത് ലക്ഷങ്ങൾ നേടുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഈ അത്ഭുതങ്ങളിൽ നമുക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രാവീണ്യം നേടാൻ കഴിയുമോ? നമ്മുടെ കാലത്ത്, രാഷ്ട്രീയമായും സാമൂഹികമായും സംവേദനക്ഷമതയുള്ളവരായിരുന്ന നമ്മൾ, ആണവോർജത്തിന്റെയും ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളുടെയും വിവേചനരഹിതമായ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ഇന്ന്, നമ്മുടെ യുവാക്കൾ ആഗോളതാപനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, ഹരിതഗൃഹ പ്രഭാവം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കാകുലരാണ്. നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ പങ്കിടുന്നതിന് അവരുമായി ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ള സംവാദത്തിൽ/ചർച്ചയിൽ ഏർപ്പെടാൻ നമ്മിൽ എത്ര പേർക്ക് കഴിയും? രവിശങ്കറിന്റെ ശാന്തമായ സിത്താറിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കുന്ന ഹെവി മെറ്റൽ അല്ലെങ്കിൽ ഗള്ളി റാപ്പ് പോലുള്ള ആധുനിക സംഗീത രൂപങ്ങളെ നാം വെറുക്കുന്നു. ചെറുപ്പക്കാർ ഉച്ചത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നതിൽ ക്ഷമ കാണിക്കുന്നുണ്ടോ? അതുകൊണ്ട്, അംഗീകരിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ ചുറ്റുമുള്ള മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നമ്മൾ സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ കാലഹരണപ്പെട്ട ഉൽപ്പന്നങ്ങളല്ലെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുകയുള്ളൂ.

വൃദ്ധരേ, എഴുന്നേൽക്കൂ, നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല, പഠിക്കുക.

( ആനോ ഭദ്ര: ക്രതവോ യന്തു വിശ്വത :)